کیست بیکر زانو چیست؟ این علائم پشت زانو را جدی بگیرید!

کیست بیکر زانو چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟

کیست بیکر که با نام کیست پوپلیتئال (Popliteal Cyst) نیز شناخته می‌شود، یک توده پر از مایع است که در پشت زانو ایجاد می‌شود. این کیست در واقع برجستگی یا اتساع یک کیسه بورس (Bursa) از پیش موجود است؛ بورس‌ها کیسه‌های کوچک پر از مایعی هستند که در اطراف مفاصل قرار دارند و به کاهش اصطکاک بین استخوان‌ها، تاندون‌ها و عضلات کمک می‌کنند. در مورد کیست بیکر، بورس گاستروکنمیوس-سامی‌ممبرانوس (Gastrocnemius-Semimembranosus Bursa) در پشت زانو دچار اتساع می‌شود و پر از مایع مفصلی می‌گردد. این مایع معمولاً از فضای مفصل زانو به داخل بورس نشت می‌کند.

ایجاد کیست بیکر معمولاً نتیجه یک مشکل زمینه‌ای در زانو است. وقتی مفصل زانو دچار التهاب، آسیب یا بیماری می‌شود، تولید مایع مفصلی افزایش می‌یابد. این مایع اضافی می‌تواند از طریق یک دریچه یک‌طرفه به داخل بورس پشتی نشت کند و باعث اتساع و تشکیل کیست شود. به همین دلیل، کیست بیکر را اغلب به‌عنوان یک علامت ثانویه در نظر می‌گیرند، نه یک بیماری اولیه. این کیست می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اما در بزرگسالان ۳۵ تا ۷۰ ساله شایع‌تر است و در کودکان نیز ممکن است دیده شود.

نکته مهم این است که کیست بیکر به‌تنهایی یک وضعیت خطرناک یا سرطانی نیست. این کیست یک توده خوش‌خیم است و معمولاً به بافت‌های اطراف حمله نمی‌کند. با این حال، می‌تواند باعث ناراحتی، درد و محدودیت حرکتی شود و در صورت پارگی، علائمی شبیه به ترومبوز ورید عمقی (DVT) ایجاد کند. بنابراین، تشخیص و درمان به‌موقع آن اهمیت زیادی دارد.

علل ایجاد کیست بیکر زانو

کیست بیکر به‌عنوان یک عارضه ثانویه ایجاد می‌شود و علل متعددی می‌توانند در تشکیل آن نقش داشته باشند. شناخت این علل به درک بهتر این عارضه و درمان مؤثرتر آن کمک می‌کند. در ادامه به مهم‌ترین علل ایجاد کیست بیکر اشاره می‌کنیم.

آرتروز (استئوآرتریت) زانو

شایع‌ترین علت ایجاد کیست بیکر در بزرگسالان، آرتروز یا استئوآرتریت زانو است. آرتروز یک بیماری degenerative است که در آن غضروف مفصل زانو به‌تدریج فرسوده می‌شود. این فرسودگی باعث التهاب، درد و افزایش تولید مایع مفصلی می‌شود. مایع اضافی می‌تواند به داخل بورس پشتی نشت کند و کیست بیکر را تشکیل دهد. در مطالعات، آرتروز به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین عوامل زمینه‌ای کیست بیکر شناخته شده است. افرادی که به آرتروز زانو مبتلا هستند، بیشتر در معرض تشکیل این کیست قرار دارند.

آرتریت روماتوئید و سایر بیماری‌های التهابی

بیماری‌های التهابی مفاصل مانند آرتریت روماتوئید، نقرس و اسپوندیلیت آنکیلوزان نیز می‌توانند باعث ایجاد کیست بیکر شوند. در این بیماری‌ها، سیستم ایمنی بدن به بافت‌های مفصل حمله می‌کند و باعث التهاب مزمن می‌شود. این التهاب مداوم، تولید مایع مفصلی را افزایش می‌دهد و شرایط را برای تشکیل کیست فراهم می‌کند. آرتریت روماتوئید به‌ویژه می‌تواند باعث کیست‌های بزرگ‌تر و مقاوم‌تر به درمان شود.

آسیب‌های زانو و پارگی مینیسک

آسیب‌های فیزیکی زانو، به‌ویژه پارگی مینیسک (غضروف هلالی) و پارگی رباط‌های زانو، از دیگر علل شایع کیست بیکر هستند. وقتی زانو دچار آسیب می‌شود، بدن با افزایش تولید مایع مفصلی به این آسیب واکنش نشان می‌دهد. این مایع اضافی می‌تواند منجر به تشکیل کیست شود. پارگی مینیسک به‌ویژه در بزرگسالان می‌تواند باعث تحریک مزمن مفصل و تشکیل کیست بیکر گردد.

استفاده بیش از حد از زانو

فعالیت‌های شدید و مکرر که فشار زیادی به مفصل زانو وارد می‌کنند، مانند دویدن‌های طولانی‌مدت، پریدن‌های مکرر یا ورزش‌های پربرخورد، می‌توانند باعث تحریک مزمن مفصل و در نهایت تشکیل کیست بیکر شوند. این عارضه در ورزشکاران و افرادی که شغل‌هایی با فعالیت بدنی زیاد دارند، شایع‌تر است.

عفونت مفصل زانو

در موارد نادر، عفونت مفصل زانو (سپتیک آرتریت) می‌تواند باعث تشکیل کیست بیکر شود. عفونت باعث التهاب شدید و تجمع چرک و مایع در مفصل می‌شود که می‌تواند به بورس پشتی نشت کند. این وضعیت یک اورژانس پزشکی است و نیاز به درمان فوری آنتی‌بیوتیکی و تخلیه مایع دارد.

جراحی‌های قبلی زانو

افرادی که سابقه جراحی زانو، به‌ویژه جراحی آرتروسکوپی یا تعویض مفصل زانو داشته‌اند، ممکن است بیشتر در معرض تشکیل کیست بیکر قرار بگیرند. جراحی می‌تواند باعث تغییر در مکانیک مفصل و افزایش تولید مایع شود که زمینه‌ساز تشکیل کیست است.

علائم کیست بیکر زانو: این نشانه‌ها را جدی بگیرید!

علائم کیست بیکر می‌توانند از خفیف تا شدید متغیر باشند. بسیاری از افراد ممکن است کیست بیکر داشته باشند اما هیچ علامتی را تجربه نکنند. در واقع، کیست‌های کوچک معمولاً بدون علامت هستند و تنها به‌طور اتفاقی در تصویربرداری‌های تشخیصی کشف می‌شوند. با این حال، وقتی کیست بزرگ می‌شود یا دچار پارگی می‌گردد، علائم واضحی ظاهر می‌شوند که نیاز به توجه دارند.

ورم و برجستگی در پشت زانو

شایع‌ترین علامت کیست بیکر، ایجاد یک برجستگی یا تورم در پشت زانو است. این تورم معمولاً به‌صورت یک توده نرم و قابل لمس در گودی پشت زانو (حفره پوپلیتئال) احساس می‌شود. اندازه این توده می‌تواند از یک برجستگی کوچک تا یک توده بزرگ متغیر باشد. برخی افراد گزارش می‌دهند که این توده در هنگام خم کردن زانو بیشتر قابل مشاهده است، در حالی که در حالت صاف، ممکن است کمتر به نظر برسد. تورم ممکن است با گذشت زمان و افزایش فعالیت بدنی تشدید شود.

درد و ناراحتی در پشت زانو

درد پشت زانو یکی دیگر از علائم شایع کیست بیکر است. این درد معمولاً به‌صورت یک درد مبهم و آزاردهنده توصیف می‌شود که ممکن است در هنگام راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها یا خم کردن زانو تشدید شود. شدت درد می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و برخی افراد ممکن است درد را به ساق پا یا ران نیز احساس کنند. در برخی موارد، درد ممکن است در شب تشدید شود و خواب را مختل کند.

سفتی و محدودیت حرکت زانو

کیست بیکر می‌تواند باعث احساس سفتی در زانو شود و دامنه حرکتی مفصل را محدود کند. افراد ممکن است در خم کردن کامل زانو یا صاف کردن آن دچار مشکل شوند. این محدودیت حرکتی می‌تواند بر فعالیت‌های روزمره مانند راه رفتن، نشستن و بلند شدن از صندلی تأثیر بگذارد. در موارد شدید، ممکن است فرد نتواند زانوی خود را به‌طور کامل خم کند.

علائم نادر: علائم شبیه ترومبوز ورید عمقی

در موارد نادر، کیست بیکر می‌تواند علائمی ایجاد کند که شبیه به ترومبوز ورید عمقی (DVT) است. این علائم شامل تورم ساق پا، درد، قرمزی و گرمی پوست است. این وضعیت به‌عنوان “سندرم شبه ترومبوفلبیت” شناخته می‌شود و می‌تواند تشخیص را دشوار کند. در چنین مواردی، پزشک باید با انجام آزمایش‌های تصویربرداری مانند سونوگرافی داپلر، وجود DVT را رد کند تا درمان مناسب انجام شود.

چه کسانی بیشتر در معرض خطر هستند؟

کیست بیکر می‌تواند هر کسی را درگیر کند، اما برخی گروه‌ها بیشتر در معرض خطر هستند. شناخت این عوامل خطر می‌تواند به پیشگیری و تشخیص زودهنگام کمک کند:

سن: کیست بیکر در بزرگسالان ۳۵ تا ۷۰ ساله شایع‌تر است. با افزایش سن، خطر ابتلا به آرتروز و سایر بیماری‌های مفصلی افزایش می‌یابد که خود عاملی برای تشکیل کیست است.

جنسیت: برخی مطالعات نشان می‌دهد که زنان ممکن است کمی بیشتر از مردان در معرض کیست بیکر قرار بگیرند، اگرچه این تفاوت چندان قابل توجه نیست.

بیماری‌های زمینه‌ای: افرادی که به آرتروز، آرتریت روماتوئید، نقرس یا سایر بیماری‌های التهابی مفاصل مبتلا هستند، بیشتر در معرض تشکیل کیست بیکر قرار دارند.

سابقه آسیب زانو: افرادی که سابقه پارگی مینیسک، پارگی رباط یا سایر آسیب‌های زانو را دارند، بیشتر در معرض خطر هستند.

فعالیت بدنی شدید: ورزشکاران و افرادی که فعالیت‌های بدنی شدید و مکرر دارند، ممکن است بیشتر در معرض کیست بیکر قرار بگیرند.

چاقی: اضافه وزن و چاقی فشار بیشتری به مفاصل زانو وارد می‌کند و می‌تواند خطر ابتلا به آرتروز و در نتیجه کیست بیکر را افزایش دهد.

تشخیص کیست بیکر زانو

تشخیص کیست بیکر معمولاً با معاینه بالینی و بررسی تاریخچه پزشکی بیمار آغاز می‌شود. پزشک با لمس پشت زانو و بررسی علائم بیمار، می‌تواند وجود کیست را تشخیص دهد. با این حال، برای تأیید تشخیص و بررسی علت زمینه‌ای، ممکن است از روش‌های تصویربرداری نیز استفاده شود.

معاینه بالینی

در معاینه بالینی، پزشک پشت زانوی بیمار را لمس می‌کند تا وجود توده نرم و پر از مایع را بررسی کند. کیست بیکر معمولاً به‌صورت یک برجستگی قابل لمس در حفره پوپلیتئال احساس می‌شود. پزشک ممکن است از بیمار بخواهد زانوی خود را خم یا صاف کند تا اندازه و قوام کیست را ارزیابی کند. همچنین، ممکن است علائم دیگری مانند تورم مفصل، درد و محدودیت حرکتی بررسی شوند.

سونوگرافی (اولتراسوند)

سونوگرافی یکی از رایج‌ترین و در دسترس‌ترین روش‌های تصویربرداری برای تشخیص کیست بیکر است. این روش غیرتهاجمی، بدون درد و بدون تابش است و می‌تواند وجود کیست، اندازه آن و ماهیت محتویات آن (مایع، جامد یا مختلط) را به‌دقت نشان دهد. سونوگرافی همچنین می‌تواند به تشخیص علت زمینه‌ای مانند پارگی مینیسک یا التهاب مفصل کمک کند. در سونوگرافی، کیست بیکر معمولاً به‌صورت یک ساختار بی‌پژواک (آنکویک) با دیواره نازک در پشت زانو دیده می‌شود.

ام‌آر‌آی (MRI)

در مواردی که تشخیص با معاینه بالینی و سونوگرافی قطعی نیست، یا زمانی که پزشک نیاز به بررسی دقیق‌تر ساختارهای داخلی زانو دارد، از ام‌آر‌آی استفاده می‌شود. ام‌آر‌آی می‌تواند تصاویر بسیار دقیقی از کیست و بافت‌های اطراف آن ارائه دهد و به تشخیص علت زمینه‌ای مانند پارگی مینیسک، پارگی رباط یا آسیب غضروف کمک کند. ام‌آر‌آی به‌ویژه برای برنامه‌ریزی جراحی در مواردی که کیست مقاوم به درمان است، مفید است.

آزمایش‌های آزمایشگاهی

در برخی موارد، ممکن است از آزمایش‌های آزمایشگاهی برای بررسی علت زمینه‌ای استفاده شود. برای مثال، اگر پزشک به آرتریت روماتوئید یا نقرس مشکوک باشد، ممکن است آزمایش خون برای بررسی فاکتورهای التهابی و اسید اوریک درخواست کند. در موارد نادر که عفونت مفصل مشکوک باشد، ممکن است مایع مفصلی با استفاده از آسپیراسیون (تخلیه با سوزن) جمع‌آوری و کشت شود.

جدول مقایسه علائم کیست بیکر با سایر مشکلات زانو

تشخیص افتراقی کیست بیکر از سایر مشکلات زانو بسیار مهم است، زیرا علائم برخی از این مشکلات می‌تواند مشابه باشد. جدول زیر به مقایسه علائم کیست بیکر با چند عارضه شایع دیگر زانو کمک می‌کند:

درمان کیست بیکر زانو

درمان کیست بیکر بستگی به شدت علائم، اندازه کیست و علت زمینه‌ای آن دارد. بسیاری از کیست‌های بیکر بدون نیاز به درمان خاصی خودبه‌خود بهبود می‌یابند، به‌ویژه اگر کوچک باشند و علائمی ایجاد نکنند. با این حال، در مواردی که کیست بزرگ باشد، دردناک باشد یا باعث محدودیت حرکتی شود، ممکن است نیاز به درمان باشد.

درمان‌های خانگی و خودمراقبتی

برای کیست‌های بیکر خفیف، معمولاً روش‌های خودمراقبتی زیر توصیه می‌شود:

استراحت: به زانو استراحت دهید و از فعالیت‌هایی که باعث تشدید علائم می‌شوند، خودداری کنید.

کمپرس یخ: استفاده از کمپرس یخ به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه، چند بار در روز، می‌تواند به کاهش تورم و درد کمک کند.

بالا نگه داشتن زانو: وقتی نشسته یا دراز کشیده‌اید، زانوی خود را بالاتر از سطح قلب قرار دهید تا تورم کاهش یابد.

مصرف داروهای ضدالتهابی: داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن می‌توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند. این داروها را باید طبق دستور پزشک یا داروساز مصرف کنید.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی یکی از مؤثرترین روش‌های درمان کیست بیکر است. هدف فیزیوتراپی، تقویت عضلات اطراف زانو، بهبود دامنه حرکتی و کاهش فشار روی مفصل است. تمرینات فیزیوتراپی معمولاً شامل تقویت عضلات چهارسر ران، همسترینگ و عضلات ساق پا می‌شود. این تمرینات به بهبود ثبات زانو و کاهش علائم کمک می‌کنند. فیزیوتراپیست ممکن است از تکنیک‌های دستی، اولتراسوند درمانی و تمرینات کششی نیز استفاده کند. مطالعات نشان می‌دهد که تمرینات ملایم که دامنه حرکتی را افزایش می‌دهند و عضلات اطراف زانو را تقویت می‌کنند، می‌توانند به بهبود حرکت و کاهش ناراحتی کمک کنند.

تخلیه مایع (آسپیراسیون)

در مواردی که کیست بزرگ و دردناک باشد، پزشک ممکن است مایع آن را با استفاده از یک سوزن استریل تخلیه کند. این روش که آسپیراسیون نامیده می‌شود، می‌تواند به‌سرعت علائم را کاهش دهد. با این حال، کیست ممکن است پس از تخلیه دوباره پر شود، به‌ویژه اگر علت زمینه‌ای درمان نشود. بنابراین، آسپیراسیون معمولاً همراه با درمان علت زمینه‌ای انجام می‌شود.

تزریق کورتیکواستروئید

تزریق کورتیکواستروئید (مانند کورتیزون) به داخل مفصل زانو می‌تواند به کاهش التهاب و در نتیجه کاهش تولید مایع مفصلی کمک کند. این روش معمولاً برای کیست‌های ناشی از بیماری‌های التهابی مانند آرتریت روماتوئید مؤثر است. تزریق کورتیکواستروئید می‌تواند علائم را برای چند هفته تا چند ماه کاهش دهد، اما ممکن است نیاز به تکرار داشته باشد.

جراحی

جراحی به‌ندرت برای درمان کیست بیکر ضروری است. این گزینه معمولاً برای مواردی reserv می‌شود که کیست بسیار بزرگ، دردناک و مقاوم به درمان‌های غیرجراحی باشد، یا زمانی که علت زمینه‌ای نیاز به جراحی داشته باشد (مانند پارگی مینیسک یا آسیب غضروف). در جراحی، پزشک ممکن است کیست را به‌طور کامل بردارد یا علت زمینه‌ای را ترمیم کند. جراحی آرتروسکوپی یک روش کم‌تهاجمی است که می‌تواند برای درمان همزمان کیست و علت زمینه‌ای استفاده شود.

عوارض و خطرات کیست بیکر

کیست بیکر به‌تنهایی یک وضعیت خطرناک نیست، اما در صورت عدم درمان یا بروز عوارض، می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند. مهم‌ترین عوارض کیست بیکر عبارتند از:

پارگی کیست: شایع‌ترین عارضه کیست بیکر، پارگی آن است. وقتی کیست پاره می‌شود، مایع مفصلی به داخل بافت‌های ساق پا نشت می‌کند و باعث درد شدید، تورم، قرمزی و گرمی پوست می‌شود. این علائم می‌تواند شبیه به ترومبوز ورید عمقی (DVT) باشد و نیاز به تشخیص افتراقی فوری دارد.

فشردگی عروق خونی: در موارد نادر، کیست بیکر بزرگ می‌تواند به عروق خونی پشت زانو (مانند ورید پوپلیتئال) فشار وارد کند و باعث ترومبوز ورید عمقی شود. این وضعیت نیاز به درمان فوری دارد.

عفونت کیست: عفونت کیست بیکر یک عارضه نادر است، اما می‌تواند رخ دهد، به‌ویژه در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند یا سابقه عفونت مفصلی دارند. عفونت کیست می‌تواند باعث درد شدید، تب و قرمزی شود و نیاز به درمان آنتی‌بیوتیکی و تخلیه مایع دارد.

سندرم کمپارتمان: در موارد بسیار نادر، پارگی کیست بیکر می‌تواند باعث افزایش فشار در فضای فاسیای ساق پا شود و سندرم کمپارتمان حاد ایجاد کند. این وضعیت یک اورژانس پزشکی است و نیاز به درمان فوری جراحی دارد.

نوروپاتی: فشار کیست بیکر بر اعصاب اطراف زانو می‌تواند باعث بی‌حسی، گزگز یا ضعف در ساق پا شود. این عارضه نیز نادر است اما نیاز به بررسی و درمان دارد.

پیشگیری از کیست بیکر زانو

پیشگیری از کیست بیکر تا حد زیادی به مدیریت عوامل خطر و درمان بیماری‌های زمینه‌ای مرتبط است. اگرچه نمی‌توان به‌طور قطعی از تشکیل کیست بیکر جلوگیری کرد، اما با رعایت نکات زیر می‌توان خطر ابتلا را کاهش داد:

حفظ سلامت مفاصل: انجام ورزش‌های منظم و کم‌فشار مانند شنا، دوچرخه‌سواری یا پیاده‌روی می‌تواند به تقویت عضلات اطراف زانو و حفظ سلامت مفصل کمک کند. از فعالیت‌های پربرخورد و فشار زیاد بر زانو خودداری کنید.

مدیریت وزن: حفظ وزن سالم نقش مهمی در کاهش فشار روی مفاصل زانو دارد. اضافه وزن و چاقی می‌تواند خطر ابتلا به آرتروز و در نتیجه کیست بیکر را افزایش دهد.

درمان بیماری‌های زمینه‌ای: اگر به آرتروز، آرتریت روماتوئید یا نقرس مبتلا هستید، مدیریت و درمان این بیماری‌ها می‌تواند از تشکیل کیست بیکر جلوگیری کند. مصرف منظم داروها و پیگیری با پزشک متخصص ضروری است.

تقویت عضلات زانو: انجام تمرینات تقویتی برای عضلات چهارسر ران، همسترینگ و عضلات ساق پا می‌تواند به بهبود ثبات زانو و کاهش فشار روی مفصل کمک کند.

اجتناب از فعالیت‌های شدید: اگر سابقه آسیب زانو یا بیماری مفصلی دارید، از فعالیت‌هایی که فشار زیادی به زانو وارد می‌کنند، خودداری کنید یا با احتیاط انجام دهید.

استفاده از تکنیک‌های صحیح ورزشی: هنگام ورزش، از تکنیک‌های صحیح استفاده کنید و از گرم کردن و سرد کردن مناسب غافل نشوید.

کیست بیکر در کودکان

کیست بیکر در کودکان نیز می‌تواند رخ دهد، اما معمولاً علل آن با بزرگسالان متفاوت است. در کودکان، کیست بیکر اغلب به‌دلیل التهاب مفصل ناشی از بیماری‌هایی مانند آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان (JIA) یا آسیب‌های ورزشی ایجاد می‌شود. همچنین، در برخی کودکان، کیست بیکر ممکن است بدون علت مشخص و به‌صورت خودبه‌خود ایجاد شود. علائم کیست بیکر در کودکان مشابه بزرگسالان است و شامل تورم پشت زانو، درد و محدودیت حرکت می‌شود. درمان در کودکان معمولاً محافظه‌کارانه است و شامل استراحت، کمپرس یخ، فیزیوتراپی و درمان علت زمینه‌ای می‌شود. در بیشتر موارد، کیست بیکر در کودکان خودبه‌خود بهبود می‌یابد و نیازی به جراحی ندارد.

اشتباهات رایج درباره کیست بیکر زانو

با وجود اطلاعات گسترده درباره کیست بیکر، باورهای غلط و اشتباهات رایجی وجود دارد که می‌تواند به تشخیص نادرست یا درمان نامناسب منجر شود:

چک‌لیست کاربر برای مدیریت کیست بیکر زانو

برای مدیریت مؤثر کیست بیکر و پیشگیری از عوارض، توصیه می‌شود نکات زیر را رعایت کنید:

سوالات متداول درباره کیست بیکر زانو

جمع‌بندی

کیست بیکر زانو یک توده پر از مایع در پشت زانو است که معمولاً به‌عنوان نشانه‌ای از یک مشکل زمینه‌ای در مفصل زانو مانند آرتروز، آرتریت روماتوئید یا پارگی مینیسک ایجاد می‌شود. این عارضه می‌تواند باعث ورم، درد، سفتی و محدودیت حرکت شود، اما در بسیاری از موارد بدون علامت است و خودبه‌خود بهبود می‌یابد.

تشخیص کیست بیکر معمولاً با معاینه بالینی و در صورت نیاز با سونوگرافی یا ام‌آر‌آی انجام می‌شود. درمان بستگی به شدت علائم و علت زمینه‌ای دارد و می‌تواند شامل استراحت، کمپرس یخ، داروهای ضدالتهابی، فیزیوتراپی، تخلیه مایع، تزریق کورتیکواستروئید یا در موارد نادر، جراحی باشد. نکته مهم این است که درمان کیست بیکر بدون درمان علت زمینه‌ای معمولاً موفق نیست و ممکن است کیست دوباره تشکیل شود.

در نهایت، توصیه می‌شود در صورت مشاهده هرگونه توده یا ورم در پشت زانو، به پزشک متخصص مراجعه کنید تا تشخیص دقیق و درمان مناسب انجام شود. با رعایت نکات پیشگیرانه مانند حفظ وزن سالم، تقویت عضلات زانو و مدیریت بیماری‌های زمینه‌ای، می‌توان خطر ابتلا به کیست بیکر را کاهش داد.